دیدگاه

2012-01-29T15:53:00.002+03:30

هوم

2012-01-29T15:53:00.001+03:30

هوم

2012-01-29T15:53:00.000+03:30

هوم

از شل حجاب و بدحجاب تا دشداشه و زره

2010-07-08T10:20:00.005+04:30

یادم هست یکبار در یکی از سایت ها واژه ای برای بعضی دخترها به کار برده بود بس عجیب و خنده آور. شُل حجاب. نمی دانم نویسنده اش چه فکری کرده بود و چه جوری به این کلمه رسیده بود. بعداً این کلمه ی بدحجاب درآمد.
یکبار داشتیم در مورد این کلمه صحبت می کردیم, من گفتم معیار این بد بودن چیست؟ با چه چیز مقایسه می شویم و می شویم بد؟
اگر معیار نحوه ی پوشیدن لباس و نوع لباس هایی باشد که زمان پیامبر می پوشیده اند که ما مردها خیلی بدحجاب تریم. روی این حساب که زن ها باید مثل زمان پیامبر بپوشند, ما هم باید دشداشه بپوشیم.
و نظامی ها طبیعتا باید زره بپوشند (جایی که حرف می زدم چند نظامی بودند)
یکیشان گفت, جان خودت این مسئله را جایی نگو. منطق که سرشان نمی شود، از آن وری اش را می گیرند. می گویند اتفاقا استدلال درستی است و وادارمان می کنند از فردا با زره و شمشیر و سپر و... بیاییم.

2010-04-27T18:54:00.002+04:30

امسال به لطف gigapedia کتاب‌های خیلی خوبی درباره‌ی مباحث مرتبط با اخلاق گیر آورده‌ام. آثاری برجسته‌ای که شاید بدون وجود این طریق هرگز نمی‌توانست به دست من و امثال من برسد.
یکی از این کتاب‌ها «اخلاق بدون آنتولوژی» نوشته‌ی «هیلاری پَتنُم» است. نخستین چیزی که در این کتاب نظر مرا جلب کرد، تفاوت معنایی است که در مورد واژه‌ی آنتولوژی بین مقالاتی که مثلاً در عرصه‌ی «وب معنایی» خوانده بودم و آنچه در این کتاب از این واژه قصد شده بود، است.

2010-04-12T17:20:00.003+04:30

رییس دولت تاکید دارد بر اینکه حداقل پنج میلیون نفر باید از تهران بروند. دلایلی که بیان شده دلایل قابل قبول و جالبی است. در شرایط عادی خیلی تصمیم خوبی هم می‌توانست باشد. البته نه اینکه ملت را مجبور کنند. بلکه تسهیلات مناسبی برای دیگر شهرها ایجاد شود برای آن که شهروندان بتوانند در آنجا هم کیفیت زندگی تهران را داشته باشند و بعد به انتخاب خودشان به زندگی در شهرهای دیگر را برگزینند. هم معضلات ترافیکی کم‌تر می‌شد. هم بسیاری از مشکلات دیگر. هم فکر بسیاری از مسئولین اندکی فرصت می‌یافت کمی جلوتر را هم ببیند.
اما آیا دلیل اصلی رییس دولت برای این پیشنهاد این نیست که می‌خواهد تهران را که کانون اعتراضات و مرکز تجمع معترضین است از این حالت درآورد و معترضین یکپارچه را پراکنده کند؟ آیا دلیل اصلی این نکته که حداقل پنج میلیون "باید" از پایتخت بروند واقعاً وقوع زلزله است که در رویای یکی از علما وعده داده شده؟ یا رفع معضل ترافیک؟ یا تسهیل عادلانه‌ی امکانات به شهرهای ایران؟

2010-03-26T21:16:00.002+04:30

یکی از دوستان می‌گفت اینجا فرامینی که از بالا می‌رسد حداکثر 48 ساعت کاری‌اند. بعد از 48 ساعت اوضاع برمی گردد به همان روال سابق، یا جوری تغییر می‌کند که روال سابق تداوم یابد.
فرامین امسال حتا 48 ساعت هم دوام نمی‌آوردند. برای بعضی 24 ساعت دوام آورد، نخستین فرمان امسال و برخی اصلاً اجرای‌اش نکردند.
من مانده‌ام این فرمان‌های بی‌اثر به چه منظوری صادر می‌شوند.

2009-06-21T04:54:00.003+04:30

دردا و دریغا که در این بازی خونین/ بازیچه‌ی ایام دل آدمیان است
خون می‌چکد از دیده در این کنج صبوری/ این صبر که من می‌کنم افشردن جان است
ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی/دردی است در این سینه که همزاد جهان است
دل بر گذر قافله لاله و گل داشت / این دشت که پامال سواران خزان است
روزی که بجنبد نفس باد بهاری/بینی که گل و سبزه کران تا به کران است

2009-06-19T22:24:00.000+04:30

در این دو هفته من به مسائل زیادی واقف شدم که تاکنون در مورد آن‌ها اشتباه می‌اندیشیدم. فهمیدم، دوره‌ی 8 سال امام خمینی، دوره‌ی سرافکندگی سیاست خارجی ایران بوده است. (به نقل از رییس جمهور در مناظره‌ی تاریخی 13 خرداد)
فهمیدم، مسئول کشته شدن یاران عاشورا خود امام حسین (ع) بوده که آن‌ها را به خیابان آورده و مسئول کشته شدن آن‌هایی که تاکنون شهدای انقلاب اسلامی می‌دانستیم، نه شاه که امام خمینی بوده است.
و اما در مورد مسائل دیگر من مرتباً یاد روایت ژیانی شوهرخاله‌ام می‌افتم که در مورد اوضاع و احوال ژیان می‌فرمود، اگر دیدید ژیان دوسه هفته‌ای هیچ عیبی پیدا نکرده و دارد خیلی خوب کار می‌کند، بدانید که عیب بزرگی در راه است. در مورد روزهای پیش از انتخابات هم من مرتب به بچه‌ها می‌گفتم، این موضوع را.

یک دریچه ی کوچک

2009-06-19T11:25:00.004+04:30

صحبت های دیشب محسن رضایی مرا بسیار امیدوار کرد که این بار عناصر بسیار پرقدرت و بانفوذی حامی خواسته ی به حق مردم هستند و اندک واکنش نادرستی از سوی شورای نگهبان و وزارت کشور باعث خواهد شد، شکاف گسترده ای در ساختار قدرت ایجاد شود.
صحبت های دیشب او نشان داد که می توان امید زیادی داشت که نظام با توجه به خواسته های مردم به تغییراتی در صدا و سیما، تن دردهد و هر چند اندک، فرصت کوچکی برای معترضان، برای بیان اعتراضاتشان از این تریبون، در برابر همه ی تقبیح های آشکاری که در این رسانه می شود، فراهم کند.
گر چه نگاه صدا و سیما همچنان بسیار ناعادلانه و در حقیقت ظالمانه است، اما همین دریچه ی کوچک نیز که به واسطه ی نزدیکی محسن رضایی به نهادهای اصلی قدرت و قرار گرفتن او در صف متحدان مخالف دولت فراهم شده غنیمتی قابل ارج است.

آزادی نزدیک به مطلق

2009-01-16T09:22:00.001+03:30

آزادی در سرزمین ما نزدیک به مطلق است. این آزادی نزدیک به مطلق برای بسیاری از مطبوعات ما وجود داشته است و وجود دارد. برای بعضی از کسانی هم که دانشگاه درس می‌دهند، این آزادی نزدیک به مطلق به راحتی اعمال می‌شود. بالاخره همه باید طعم شیرین آزادی تقریباً مطلق را بچشند.

دژ دیجیتالی

2009-01-07T02:21:00.001+03:30

یک آقایی که خیلی پسر بدی بوده وتوهین‌های بدی به مسیح نموده بود و از روی نوشته‌های‌اش یک فیلم ساخته بودند که به همان اسم داستانی بود که اون آقاهه نوشته بود، یعنی “راز داوینچی”، یک کتاب دیگری نوشته به نام “دژ دیجیتالی” که به فارسی هم ترجمه سده و ترجمه‌ی ده فصل اول‌اش روی اینترنت قرار گرفته. متن خود کتاب انگلیسی هم به راحتی با یه سرچ ساده قابل پیداکردنه. اگر مثل من نمی‌خواین الکی پول کتاب بدین می‌تونین از فصل ده تا سی‌ویک رو از روی متن انگلیسی بخونین و پولشو بذارین جیب‌تون. اما مقصود اینکه، من فکر می‌کنم این آقاهه نباید در یه همچین موضوعی وارد می‌شد، چون خودش سوادش نمی‌کشیده و اونایی هم که بهش اطلاعات می‌رسوندن، یه خرده زیادی لاف می‌زدن (یا لاف می‌اومدن؟) حالا به‌هرحال کاریه که شده، البته میشه با اغماض گفت که شاید به لحاظ امکانی، امکان وقوع داشته باشه ولی به لحاظ عملی فک نکنم همچین چیزی بشه ساخت. در ضمن خطاهای فاحش هم در کتاب زیاده. در خود نسخه‌ی انگلیسی مثلاً VLSI رو نوشته VSLI یا درباره‌ی PGP و این‌ها بعضی جاها اطلاعات غلط داده. با این وجود سبک این آقاهه هیجان انگیزه و آدمو به خوندن کارش برمی‌انگیزونه. حالا شما مسائلی که درباره‌ی امنیت مطرح میکنه رو زیاد جدی نگیرین، خود داستان رو بچسبین. بد نیست.،

2008-12-05T13:43:00.000+03:30

مجری طرح خودکفایی گندم، پس از سه سال قرار گرفتن در راس امور کشاورزی کشور، کشور ما را دوباره به بزرگ‌ترین واردکننده‌ی گندم در دنیا تبدیل نموده‌اند.

2008-11-24T01:15:00.003+03:30

خطاهای بزرگ را چه‌گونه می‌شود جبران کرد؟ گاهی جز "پوشاندن" هیچ راه دیگری برای مواجه شدن با عواقبی که پس از یک خطا در انتظار فرد است، وجود ندارد. کاریش نمی‌شود کرد. فرض کنید کاری را در طول یکسال باید انجام می‌داده‌اید و در این یکسال ره به خطا رفته‌اید و نمی‌دانسته‌اید که ره به خطا رفته‌اید و این ندانستن‌تان از یک خطای کوچک آغازین نشات گرفته و فعلاً نبدیل به یک خطای خیلی‌هیلی‌بزرگ شده است. در برابر پرسش‌گرهایی که بزرگ‌ترین‌شان و پیش از همه‌ی دیگرانی که منتظر هستند، خویشتن خودتان است، چه واکنشی باید نشان دهید؟
زمان جبران هم از دست رفته است و هیچ فرصت دیگری وجود ندارد. پاسخ (واکنش) ذهن شما در برابر هجوم این حمله چیست؟ تسلیم شدن به طوفانی که دروغ و زیستن و ادامه‌دادن با آن درپی دارد، یا قیامی که همه‌چیزتان را نابود کند؟ تمام بده‌کاری‌هایی که به واسطه‌ی دست‌یازیدن به نتیجه‌ای که در اثر خطای‌تان از دست‌یافتن به آن بازمانده‌اید را چه می‌کنید؟ و تمام سرزنش‌هایی را که خودتان پس از این قیام بزرگ در برابر خود طرح خواهید کرد؟

ماء‌الشعور

2008-08-29T10:17:00.006+04:30

مدت‌ها وقت مرا برای ثبت‌نام، جست‌وجو درباره‌ی منابع، تهیه‌ی منابع، یافتن دفترچه‌های سال قبل، دیدن نتایج اولیه‌ی کنکور ارشد، تکمیل فرم انتخاب رشته (انتخاب گرایش-محل)، و باقی قضایا و کلی توضیحات درباره‌ی هر یک از این مسائل گرفته است.
در اوج گرفتاری من، بهم زنگ می‌زند که ببین نتیجه‌ی من چی شده است. برای‌اش دیده‌ام، و شماره‌ی گرایش قبول شده‌اش را گفته‌ام. دفترچه را برداشته و پشت تلفن رشته‌ی قبول‌شده‌اش را پیدا کرده و گفته. تبریک گفته ایم و قطع تلفن.
یکی دو ساعت بعد زنگ می‌زند که می‌توانی بیایی این‌جا و لپ‌تاپ را هم بیاوری؟
-برای چی؟
-می خواهم نتیجه‌ی کنکور را خودم ببینم.
-بابا همین یک ساهت پیش دیدیم، و گفتیم و فهمیدی.
-آخه، لیطمئن قلبی هم که شده، می‌خواهم با چشمای خودم ببینم.

(ای تو اون روح چشات و قلبت، بابا من گرفتارم. بفهم که مردم نوکر خونگی تو نیستند.)

2008-08-21T15:54:00.003+04:30

من گاهی کلید می‌کنم روی یک گروه موسیقی و مدام به آهنگ‌هاشون فکر می‌کنم، به خصوصیت‌های شعرهاشون، به ظرافت‌هایی که توی نواختن موسیقی به کار می‌برند؛ به قیافه‌هاشون، به سبک خوندن‌شون، خصوصیات شخصیتی‌شون، قیافه‌هایی که درمیارن. و آهنگ‌های اونا هی روی کامپیوترم تکرار میشه و هی تکرار میشه، حتا بعضیاشونو حفظ میشم (و این برای من که انگلیسیم این‌قدر افتضاحه، خیلی عجیبه)و...
بعد از یه مدتی دیگه اصلاً نمی‌تونم سراغشون برم و هر بار که میام چیزی ازشون برای خودم بذارم، چنان بدم میاد که فوراً قطعش می‌کنم... و بعد از چند وقت باز یه گروه دیگه و یه گروه دیگه...

اما، فکر می‌کنم، در این چند وقت، پیرمردهای پینک‌فلوید، تنها استثنای این ویژگی بوده‌اند. خیلی آهنگ‌های دیگه اومدن و رفتن، اما پینک‌فلوید و خصوصاً قطعه‌ای که درباره‌ی زمان خونده‌اند (تقویم تاریخ معروف)، برام جذاب باقی مونده.

کفش، موتور، دختر

2008-07-04T12:08:00.002+04:30

کفش: سید اسماعیل
موتور: دروازه غار
دختر: جاده هراز
همین طور یهویی، بعدِ این همه وقت، یاد این خطابه ی معروف مجتهدی افتادم. خدا بیامرزد مرحوم مجتهدی را. موتور و کفش و دختر را همردیف هم، همه را اموال مرد می دانست. و زیادند افرادی که در این مملکت چنین می اندیشند و در گفتارشان این باور موج می زند. فلانی دختر بهمانی را
دارد. فلانی دختر بهمانی را گرفته است. و قس علی هذا...

چه دنیایی شده

2008-06-28T08:14:00.002+04:30

جل الخالق. قدیم تر ها باید کلی دفتر و دستک باز می کردی تا می شد یک پست نوشت. الان من دارم از سایدبارِ ویندوز ویستا لاگ میکنم. ی گوشه چیزکی می نویسی و بعد می بینی که واقعاً کار می کند آمده آن بالا و دارد به تو چشمک می زند. واقعاً چه دنیایی شد.

2008-06-13T21:51:00.002+04:30

جمع کنید این ایتالیاتان را. این چه بازی افتضاحی است. جلوی رومانی هم کم آورده.
خدایا آبروی ما را نگه‌دار. تو رو خدا یه کاری کن، جلوی هلند کم‌تر از ایتالیا گل بخوریم.

بی عنوان

2008-06-10T16:18:00.001+04:30

عکس از دانیلا سلیورستوف (امیدوارم مرا به خاطر نقض کپی رایت ببخشد)

2008-06-08T18:00:00.001+04:30

رواداری (تحمل)

2008-06-05T15:02:00.001+04:30

21

2008-06-04T02:19:00.002+04:30

تنها دستاورد تدریس من در دانشگاه آزاد، فعلاً آشنایی با دانشجویی است که فیلم‌های خوب و تازه‌ای نمی‌دانم از کجا برایمان گیر می‌آورد. دیدن این فیلم یکی از محصولات این دستاورد است: فیلم 21.

بید لرزان

2008-05-30T17:36:00.003+04:30

چندی پیش بَراهینِ این آقا درباره‌ی بُرهان نظم و بُرهان علّیت (که در بچگی مُدام در کتب درسی دینی می‌خواندیم) را مشاهده کردیم، البته در یک منبع دست دوم؛ فهمیدیم چه‌قدر آن‌ها که آن مطالب را برای بچگی‌مان می‌نوشته‌اند از اینکه ما دید تنگی داشته‌ایم و چشم‌مان فقط آنچه جلوی‌مان بوده است را می‌دیده، سوء استفاده کرده‌اند و سرمان را گول مالیده‌اند.
چه‌قدر خوب است که امروز ایمان‌مان با این مسائل پیوندی ندارد تا هر نظریه‌ای آن را بلرزاند و ارکان ایمانی زندگی‌مان را تبدیل به بید لرزان کند.

باد در خاک، شیر در راه

2008-05-26T20:19:00.001+04:30

راه خاکی، راه شیری

2008-05-26T00:05:00.000+04:30

آنتروپی

2008-05-23T23:08:00.007+04:30

یکی از این دوستان اصلاح‌طلب امروز دعوتم کرد؛ با هم رفتم به منزل یکی از رفقایش. چند نفری حضور داشتند و یکی از همشهری‌ها را دعوت کرده بودند بیاید برای صحبت. یکی از همین ۵۷ اقتصاددانی بود که نامه‌ای به دولت احمدی‌نژاد دادند و متعاقب آن جلسه‌ای با او داشتند.

در این میان سؤال یکی از بچه‌های جوان اصلاح‌طلب خیلی جالب بود. می‌گفت بر اساس تحلیل یکی از مارکسیست‌های امریکای جنوبی، دلیل اصلی ناموفق بودن جنبش‌های کارگری، اطلاع بورژواها از شیوه‌های خنثی‌سازی آن‌ها بوده و توصیه‌ی آن دوست مارکسیست هُل دادن جهان به سمت بی‌نظمی هر چه بیش‌تر بوده است، برای گیج کردن نظام سرمایه‌داری.

می‌گفت که فکر می‌کند دولت ما تعمداً به این سمت‌‌وسوهای عجیب و غریب پیش می‌رود تا آنتروپی جهان را افزایش دهد و گیجی ایجاد کند.
طرف اقتصاد دان (فامیل‌اش طیبی بود، و شغلش استاد اقتصاد در دانشگاه اصفهان) هم با نگاهی عجیب به این دوست جوان‌مان نگاه می‌کرد؛ دست آخر هم گفت که فکر می‌کند جهان به دلیل بازار آزاد جهانی‌اش کاملاً روی محور نظم اقتصادی حرکت می‌کند و این ما و دولت ماست که خودش را گیج و گمراه می‌کند.

تفاوت

2008-05-19T06:11:00.000+04:30

وحدت می‌کنیم

2008-05-13T16:26:00.003+04:30

در راستای وحدت با کبار بیشه‌ی سلطانیت و دخول در لجه‌ی بحر احدیت و طمطام یم وحدانیت...

شادی

2008-05-11T17:21:00.001+04:30

زیمبابوه

2008-05-11T12:21:00.003+04:30

هیچ به این اندیشیده‌ای که تورم 1۶000 درصدی چگونه است؟ احتمالاً فروش روزانه‌ی این کودک ده میلیون دلاری می‌شود. البته امروز، سال دیگر قطعاً یر به میلیارد خواهد زد.

خواهرم می‌پرسد تورم 1۶000 درصدی یعنی چطوری؟ می‌گویم حوصله داشته باش، چهار سال دیگر تورم خودمان چیزی همین حدود خواهد بود، آن وقت به شکلی کاملاً ملموس می‌فهمی‌اش.

به امید خدا سال دیگر رتبه‌ی دوم را در تورم خواهیم داشت در جهان و طولی نمی‌کشد که از زیمبابوه هم جلو بزنیم و سرآمد تورم‌داران جهان بشویم.
تا تورم پنج رقمی، یک یا حسین دیگر...

سکوت

2008-05-10T21:21:00.000+04:30

گزینش یا گزنش؟!

2008-05-08T18:44:00.001+04:30

بچه های دربند خانه، بچه‌های دربند اندرونی

2008-04-23T20:43:00.002+04:30

پسرخاله ام تعریف می‌کرد، یکبار که همه‌ی اهالی خانه رفته بودند و فقط خواهرزاده‌اش در خانه مانده بود، خواهرزاده‌اش به گمان اینکه تنها شده و همه رفته‌اند، رفته بود توی ایوان و گفته بود: آخجون تنهایی توی ایوون. او در تمام شش سال اول زندگی هیچ‌وقت اجازه‌ی حضور تنها در ایوان خانه پیدا نکرده بود. این نوشته‌ی سولوژن مرا به یاد آن خاطره‌ی پسرخاله‌ام انداخت:

بچه‌ها را باید آزاد گذاشت تا به دنیای بیرون خانه‌شان هم سر بزنند، تاریکی و روشنی‌های‌اش را کشف کنند، زبری‌ها و نرمی‌های‌اش را لمس کنند و طعمِ تلخ-و-شیرین زندگی‌ی واقعی را با همه‌ی بالا و پایین‌های‌اش بی‌واسطه بچشند।
بچه‌های زیادی هستند که به ظاهر آزادند اما عمیق که شویم می‌بینیم سخت در بندهای محدودکننده قرار گرفته‌اند.

مدل‌های ارجاع‌یابی یک طنز

2008-04-21T01:15:00.005+04:30

گاه ملت پی کشف مسائلی می‌روند که آدم مات می‌ماند.।

یک نمونه‌اش را در زیر آورده‌ام.।

نوشته بخشی از یکی از کامنت‌هایی است که ذیل مطلبی درباره‌ی سریال "مرد هزار چهره" که آن هم تحت همین مدل ارجاع‌یابی نوشته شده آمده است:

"به نظرم مدیری خیلی بی راه اشاره نکرده بود.।هر چند من نفهمیدم چرا اسم دکترها را "طبیبیان" و "مظاهری" گذاشته بود.। اینها که دکترای اقتصاد اند؟!"

این کامنت یکی از دهها کامنتی است که اینجا نوشته شده.।

شکم‌پرستی همه جا هست

2008-04-20T14:55:00.003+04:30

زمانی مانی ب. می‌گفت که این ما ایرانی‌ها هستیم که بیش از هر چیز در بند شکمیم و از همه چیز مهم‌تر برایمان مسائل شکمی است، این نوشته‌ی سولوژن اثبات می‌کند که در مورد بقیه هم تا حدودی همین مسئله وجود دارد:

"گاهی روی اعصاب‌ام می‌رود از بس این‌ خارجی‌ها(!) وسط دعوت‌نامه‌های‌شان به فلان یا بهمان سمینار هی ذکر غذای مجانی می‌کنند।مثلا ببینید طرف چه نوشته که کفر مرا در آورده‌: «شرکت در این تجمع عالی‌مرتبه فرصت بسیار خوبی برای ملاقات با دیگر داوطلبان و رهبران کارهای عام‌المنفعه‌ی دانش‌گاه است و غذا هم بسیار عالی است!».جدا! یعنی بین دو جمله حتی یک نقطه هم نگذاشته محض خنده. یعنی شرکت کنید که آدم‌های خوبی می‌آیند و غذا هم بسیار عالی است. همین!بعد بگویید شکم‌پرستی‌ی غرب توهم است و کتاب‌های دینی‌مان چرت می‌گفتند.
—
پ.ن.۱: حالا نه که فکر کنید در این مجالس شامپاین باز می‌کنند و خاویار میل می‌کنند. دیگر خیلی همت به خرج دهند و جیب مبارک‌شان را غم‌زده کنند یکی دو برش پیتزا گیر آدم می‌آید!
پ.ن.۲: حالا نه این‌که بقیه‌ی ملت‌ها هم خیلی بزرگ‌منش‌اند و به هیچ‌وجه «قابلمه به دستی» به گوش‌شان آشنا نمی‌زند.
پ.ن.۳: و خب … چه اشکال‌ای دارد؟ کیست که ادعا کند هیچ‌وقت گشنه‌اش نمی‌شود؟ مثلا خودِ من روزی چند بار گشنه می‌شوم و حتی بیش‌تر! (می‌دانم؛ این جمله قرار بود بشود بخش‌ای از سخنرانی‌ی جرج بوش که موقعیت‌اش پیش نیامد.) به هر حال این عصبانیت‌ام زیاد هم جدی نیست.
پ.ن.۴: ما یک سمینار هفتگی در دپارتمان‌مان داریم به اسم AI Seminar. گفتن ندارد کسانی که روی هوش مصنوعی کار نمی‌کنند این سمینار را به اسم Pizza Seminar می‌شناسند
توضیح ضروری: من مخالفت‌ای با غذای مجانی ندارم - خیلی هم خوب است! مشکل جار زدن وجود غذای مجانی و گاهی هم‌سطح خود برنامه‌ی اصلی جلوه‌دادن‌اش است."

پیش آمدگی محتوا

2008-04-18T06:26:00.000+04:30

برای اینجا فعلاً تا اطلاع ثانوی کاربری‌ای همانند سیبستانک در نظر گرفته شده است. عقایدی که در اینجا می‌آید، لزوماً مورد تایید بنده نیست. اما کمی تا قسمتی مشابهت دارد.

در مورد اول با مشکلات عجیب و غریبی مواجه شدیم. اولا که در مورد متن مورد نظر امکان کپی‌پیستِ معمول که البته خیلی‌ها بدون رفرنس هم انجام می‌دهند، وجود نداشت. بنابراین لینک آن به جای خودش می‌آید:
مرد هزار چهره: فرم شکست خورده (شکست خوردگی تمام فرم از محتوا) / از وبلاگ شور و شر
ثانیاً این یکی دیگر خیلی شوربا رو از مزه برده. هر چند با گفتمان متن‌اش موافقم و معتقدم فرم کارهای مدیری خیلی سطح پایینه، اما ته دلم من از مهران مدیری خوشم می‌یاد و کارهاشو می‌پسندم.

درباره‌ی انتخابات

2008-02-08T18:12:00.000+03:30

همیشه راه‌های زیادی وجود دارد که ما نیازموده‌ایم. همیشه اولین واکنشی که به ذهن انسان می‌رسد، واکنشی تکراری است که بارها آزموده شده و احتمالاً خودمان هم دانسته‌ایم که جواب مورد نظر ما نیست. به واکنشی که ابتدایی‌ترین واکنش ممکن باشد و فقط از امکاناتی که در نگاه اولیه به چشم می‌آیند بهره گیرد، واکنش تیزهوشانه نمی‌گویند. برای واکنش تیزهوشانه باید پای مسئله ایستاد و بارها از جهات مختلف به آن نگاه کرد. راه‌های پنهانی همیشه آرام‌آرام پیدایشان می‌شود. این‌ها هستند که افکار قابل‌ملاحظه‌ای هستند.

چه کسانی جایگزین می‌شوند؟

2008-01-31T08:03:00.000+03:30

اگر کسی این پیش‌بینی سمت راستی را (که خودم هم دست آخر نفهمیدم چه می‌خواسته‌ام بگویم)، به دقت مطالعه می‌کرد، به آسانی می‌توانست پیش‌بینی کند که رد صلاحیت‌های مجلس ربطی به ریاست‌جمهوری ندارد و چندان در میزان مشارکت دخیل نیست. بنابراین بعید بود رد صلاحیت گسترده‌ای صورت نگیرد. غیر از میزان مشارکت چندین و چند دلیل دیگر هم می‌شد آورد که نشان دهد اصولگرایان هیچ ابایی از ردصلاحیت گسترده ندارند.

اما ردصلاحیت گسترده‌ی اصلاح‌طلبان که در حدود دو دهه در بدنه‌ی نظام جمهوری اسلامی رگ و ریشه‌ای عظیم داشتند و در عین حال تغییر مواضع برخی از اصولگرایان حاکم، از آنچه مواضع راست سنتی در دهه‌ی هفتاد تلقی می‌شد و اشخاصی چون هاشمی رفسنجانی و حسن روحانی را با آن‌ها همراه می‌کرد، زمینه‌ای را فراهم کرده، که دیگر افراد هیچ معیار و محکی را برای پذیرفتن مسئولیت‌ها پیش روی نمی‌بینند و به آسانی وظایفی را که سابقاً دشوار و محتاج به ریشه‌های گسترده تلقی می‌شد به آسانی می‌پذیرند. در میان همه‌ی نوشته‌هایی که درباره‌ی رد صلاحیت‌ها نوشته شده، این نوشته‌ی هاجر ده بزرگی با عنوان: «بودن یا نبودن، صورت مسئله را بی‌خیال» از این لحاظ که به شکلی تأثیرگذار به این مسئله می‌پردازد، به نظر من خیلی جالب آمد:

"خدا از سرشان نگذرد! الهي كه روز خوش نبينند! الهي كه جز جگر... ببخشيد دست خودمان نيست كه به سبك مادر بزرگها نشسته‌ايم و متصل غر و لند مي‌كنيم! همش تقصير اين از خدا بي‌خبرهايي است كه طي ساليان گذشته اين همه آدم بي صلاحيت و كارندان و نابلد و ... را به اسم وكيل و وزير و مدير كل و استاندار و شهردار و... به ما قالب كرده‌اند! هي مي‌بينم اين مملكت ما قدم از قدم برنمي‌دارد ، پيشرفت نمي‌كند ، نرخ تورمش مثل درجه تب هي بالا مي‌رود و پايين نمي‌آيد و... نگو همه‌اش زير سرهمين آقايان و ايضا خانمهاي محترمي است كه به نحوي از انحاء خودشان را در سيستم مديريتي و سياست اين مملكت چپانده اند! ولي از آنجا كه آفتاب هميشه پشت ابر نمي ماند، بالاخره چهره عده ي كثيري از اين افراد معلوم‌الحال رو شد و كشور عزيزمان از خطر عظيمي كه بيخ گوشش بود، جست! خدا بيامرزاد عزيزاني را كه دلسوزانه اين افراد بي‌صلاحيت را رد صلاحيت كردند، بدون ملاحظات خاص سياسي و كاملا فراجناحي। نشان به آن نشان كه عده اي از همكاران اسبق يا حتي فعلي! ايشان در شوراي نگهبان نيز از نگاه تيز بينشان پنهان نماندند! اصلا چه معني دارد كه فضا اين قدر سياسي باشد؟ اين دور بايد كمي هم به فكر تلطيف فضا باشيم ، مردم مردند بس كه حرف سياسي شنيدند، بيخود نيست كه سياست زده شده‌اند ديگر! اين دور ، دور افراد جديدي است كه براي اين كار بسيار مناسبند، منظورمان همان تلطيف فضا هست ها! مثلا ما از وقتي شنيده‌ايم كه احمد نجفي كانديد شده است، كلي توي دلمان قند آب كرده‌ايم كه هر روز مي‌توانيم خنده‌هاي ايشان را ازصحن علني مجلس بشنويم! يا مثلا داريوش كاردان، داريوش ارجمند، علي دهكردي،‌ مختاباد، حسام الدين سراج و ... تازه كلي هم سورپرايز شديم وقتي شنيديم عليرضا دهقان گوينده خبر ورزشي تلويزيون هم بله! فقط اميدوارم كه آقايان بي سليقگي به خرج نداده و اين عزيزان را رد صلاحيت نكرده باشند! فقط حيف شد كه نيكي كريمي و مسعود ده نمكي،‌ كانديداتوري خودشان را تكذيب كردند، آخ كه اگر حقيقت داشت!"

2008-01-21T02:07:00.000+03:30

رفیقی داشتیم که همیشه می‌گفت: «بچه‌ها مطمئن باشید که اوضاع و احوال بدین منوال نخواهد ماند. قطعاً از این بدتر خواهد شد.» هر چه پیش‌تر می‌رویم، درستی این جمله نمایان تر می‌شود.

باید نوشت

2008-01-17T23:05:00.000+03:30

نمی‌دانم چرا و به چه علت اوضاع و احوال من دارد به این سمت و سو کشیده می‌شود। همیشه از اینکه دیگران را مسخره کنم و خودم همه‌ی اوضاع و احوالم از آن‌ها بدتر باشد می‌گریخته‌ام। اما زندگی امروزم همه‌اش همین شده। اوضاع داخلی‌اش از هر حالتی که فکرش را بکنید بدتر است। این پایین هم متلکی است به ...
یکبار پارسال برگه‌های امتحان را که تحویل می‌دادم یکی از دخترهای کلاس آرام به خودم گفت। میشه به جای اینکه این چیزها روی توی برگه‌های ما بنویسید ما رو راهنمایی کنید که درست برنامه‌نویسی رو یاد بگیریم। گفتم باشه، ولی میشه بگید این چیزهایی که نوشته ام چیه؟ به سرعت گفت: "متلک"।گفتم: حتماً। و از اون روز خیلی سعی کرده ام اینجوری نباشم ولی بازم نمیشه। همه فکر می‌کنن دارم مسخره شون می‌کنم। خدایا منو ببخش।
به هر حال امیدوارم این شعر پسا مدرن پایینی کم‌تر متلک به نظر بیاد। البته اگرم میخواد اینجوری به نظر بیاد، خوب بیاد। به من چه؟ اشکال از خودشه। برین جلوی فکراتونو بگیرین، که جای بد نرن.

باید نوشت
باید نوشت
از سر نو باید نوشت
من وبلاگی را می‌شناسم
که می‌نویسد
همین طور می‌نویسد
و باز می نویسد
و ادیت هم می‌کند
و خودش هم می‌خواند
دوباره
و ادیت دوباره
برای اینکه شاید یک نفر بخواند

و کار قربتا الی الله همیشه اینچنین است
قصد قربت کن و بنویس و بنویس
باز هم بنویس
شاید چیزی از توش در اومد

ساحت‌های دین

2007-08-25T06:54:00.000+03:30

روبرتسون اسمیت معتقد است، دین فقط یک ساحت دارد و آن مناسک و عبادیات آن دین است. اعتقادات و اخلاقیات و... جزو ذات دین نیستند. می‌آیند و می‌روند. اعمال ثابت است اما اسطوره‌ای که در پس آن‌ها قرار می‌گیرد و آن‌ها را باورپذیر می‌کند، و برای‌شان معنا می‌سازد، مدام در حال تغییر است. دین اقوام سامی را این‌چنین باید شناخت.

2007-03-19T10:47:00.000+03:30

یک تست افسردگی را امتحان کردم. نوشته بود نمره‌ی بالاتر از 2 به منزله‌ی وجود افسردگی در فرد است. نمره‌ی خودم را که حساب کردم، 19 شده بود.

2007-03-11T15:54:00.000+03:30

بعضی که نه، بسیاری چیزها نوشته می‌شوند که نوشته شوند. و الا سالیان سال در گوشه‌ی یک مجله یا لابلای صفحات یک پایان‌نامه خاک می‌خورند و احدی آن‌ها را نمی‌خواند.

2007-03-10T20:46:00.000+03:30

در دیگر موجودات زنده غفلت از خود طبیعت است، لکن در انسان این غفلت رذیلت است. (بوئتیوس)

2007-03-09T20:37:00.000+03:30

اصل زندگی را چه چیزی تشکیل می‌دهد؟ تا حالا به این فکر کرده‌اید که چه مدت از زندگی‌تان صرف کار، یا اهداف اصلی‌تان می‌شود و چه مدت از آن به مسائل دیگر می‌گذرد؟ کدامیک اصل زندگی را تشکیل می‌دهند؟

2007-03-07T00:27:00.001+03:30

رویارویی با چالش‌های زندگی در قرن بیست و یکم، هیچ فکر کرده‌اید که با رویارویی با چالش‌های مثلاً قرن بیستم، یا قرن نوزدهم چه تفاوت‌هایی دارد. ما به چه فکر می‌کنیم؟ افکار ما و هیجانات‌مان با قرن‌های قبلی چه تفاوت‌هایی دارند؟ این تحول‌های مختصِ قرن بیست و یکم چه‌طور این‌قدر آرام دارد همه چیز را دگرگون می‌کند، آن هم به سمتی که اصلاً انتظارش را نداشتیم و چه‌گونه است که در زندگیِ روزمره خودش را نشان نمی‌دهد، اما در کلیات کاملاً مشهود است..

غربت

2007-03-04T15:23:00.000+03:30

اینجا برایم غریب است. اما آشناتر از آن جایی برای خود سراغ ندارم.

سایه برای لطفی سروده بود که:
چه غریبانه تو با یاد وطن می‌نالی
من چه گویم که غریب است دلم در وطنم

محیطی باید نشاط آور
عالمی دیگر
و از نو آدمی دیگر.

دارم پاک قاطی می‌کنم.
عشق دُردانه است و من غواص و دریا میکده

پرسش: اشکال شعر بالا در چیست؟
پرسش2: عدم تقارن در چه مواردی می‌تواند زیبایی را نقض نکند؟

انقلاب سروری است ملتهب

2007-03-03T14:17:00.000+03:30

باید انقلاب نمود؟ آنگاه که همه را ویرانی می‌بینیم. یعنی آنچنان کنیم که در درون تحول درآید؟ سُکّانِ هدایت از بالانشینِ ذهن باز گیریم و سخنی دگر را سرچشمه سازیم؟ مبنایی نو را به جایگاهِ نخستِ نظر آریم؟
انقلاب جشنی است و سروری ملتهب، که بیش از آنکه تحولات‌اش، تحولات التهاب‌آورش واقعی باشد، به تلقین است و به التهابی که به سوزنی تواند بازنشستن. ما چون جمع گردد، آیا همین تلقین در جایگاهِ واقعیت نمی‌نشیند؟ بسا که بنشیند و خود را واقع سازد، که واقع همگی ساخته می‌شود از ساز و برگی که فراوان از آن به وساطتِ اذهان پدید می‌آید. جشنی که به دم خود، خویشتن را بزرگ می‌سازد، شاید به همان اندام می‌توانسته در آمدن، اما مجال را فقط برای او واقعیت انقلابی می‌توانسته بسازد.
و منقلب بیش از آنکه از انقلاب ساخته شود، از عناصر پیشین سود می‌جوید که در سایه‌ی انقلاب بستری نو یافته‌اند و می‌توانند قدرتمندانه تجلی نمایند، نه چنانکه در وضعِ پیشین، ضعیف و نااستوار و ترسان می‌نمودند. و انقلاب چه آسان از کنار دشوارها می‌گذرد و چه دشوار از کنار آسان‌ها و دشوار را بدین‌سان آسان و آسان را دشوار می‌سازد.

بازتاب: سعید امامی پیشگام نفی هولوکاست

2007-02-04T14:02:00.000+03:30

از اینکه چنین خبری به عنوان خبر نخست رادیو زمانه انتخاب شده، حیرت می‌کنم. یکی از نخستین مغالطه‌هایی که به منطق‌خوان‌ها درس می‌دهند، مغالطه‌ی "رد از طریق ارجاع به مبدا" است. اینکه سعید امامی نخستین فردی بوده است که "نفی هولوکاست" را طرح کرده، به خودی خود هیچ چیزی را نفی یا اثبات نمی‌کند. از مهدی جامی عزیز و بچه‌های رادیو زمانه، مخاطبان این رادیو، دقت بیش‌تری را انتظار دارند.
این انتظار وجود دارد که سیاست‌های خبری رادیو زمانه تا حد ممکن بی‌طرفانه اتخاذ شود و مطالب‌ِ خبریِ آن، به دور از مغالطه‌های رایج باشد. اینکه بازتاب چنین چیزی را آورده، دلیل موجهی برای انتشار آن به عنوان خبر اول رادیو زمانه نیست. راستی نظرات خوانندگان را در زیر این خبرِ بازتاب ببینید. جالب است، نه؟

2007-01-26T19:32:00.000+03:30

دیشب در فکرم بود که نگارش یک کتابی رو شروع کنم که تنه بزند به دیوان حافظ، در صلابت، افق‌بینی و غیره و ذلک، دیوان را که باز کردم چه آمده باشد خوب است؟

«در تنگنای حیرتم از نخوت رقیب
یا رب مباد آنکه گدا معتبر شود

بس نکته غیر حُسن بباید که تا کسی
مقبول طبع مردم صاحب نظر شود

این سرکشی که کنگره‌ی کاخ وصل راست
سرها بر آستانه‌ی او خاکِ در شود»

کتاب را که بستم، تصمیم گرفتم اتمام کتاب را که تا خرداد 1387 تعیین کرده بودم، 10 سال به عقب بیندازم. تو رو خدا انعطاف‌پذیری برنامه رو کیف می‌کنید؟

2007-01-20T23:36:00.000+03:30

امشب یک‌ مقداری وضعیت پینگ خراب است. معلوم نیست که کی بالانشین خواهد بود و کی پایین‌نشین. بنابراین صحبت امشب را به فردا وامی‌گذارم و شما را به خدا می‌سپارم.
فقط بگویم که از آنجا که بحث در مورد حافظ این روزها زیاد شده قصد داشتم چیزی بگویم، که در تکمیل صحبت‌های دیدگاهی دیروز و پریروزم باشد. ولی چون ارادتم به حافظ از حد فزون است، سخن گفتن را به فردا (زمانی که شاید پینگستان به سامان گردد و من نیز فکر بالینی امشب خود را در بستر این موضوع "زرنگی، رندی، سالوسی یا ریاکاری حافظ" رها نموده باشم و نتایج‌اش در بستر فکریِ نداشته‌‌ام پهن شده باشد)، می‌گذارم.

2007-01-19T10:48:00.000+03:30

چه جای شکر و شکایت ز نقشِ نیک و بد است
چو بر صحیفه‌ی هستی رقم نخواهد ماند

واقعاً؟ راستی راستی میشه یه روز اینو به خودمون بگیم و تا آخر عمر با این روند سر کنیم؟

2007-01-18T10:00:00.000+03:30

بکوشیم فرجام کار آن بود
که فرمان و رای جهانبان بود

بکوشیم؟

2007-01-06T18:26:00.000+03:30

عکس‌العمل فلسطینی‌ها، لبنانی‌ها، لیبیایی‌ها، مصری‌ها و... خون شما را به جوش نمی‌آورد؟ هیچ آیا فکر کرده‌اید که چرا در نخستین عکس‌العمل ذهنی، کمک 250 میلیون دلاری کشورمان به حماس، مورد تخطئه‌ی ذهن قرار می‌گیرد؟
چرا عکس‌العمل‌های دنیای عرب همیشه ناجوانمردانه به نظر می‌رسد؟ چرا آن‌ها به همین سادگی ما را با اسرائیل، امریکا و بریتانیا کنار هم می‌گذارند، به صرف دشمنی صدام با ما؟
آیا عکس‌العمل‌های ما در برابر فاجعه‌های جهان، که فقط به همدردی با مسلمین معطوف است، برای سایر کشورها اینگونه به نظر نمی‌رسد؟ چرا ما در برابر کشتار میلیونی "توتسی‌ها" هیچ عکس‌العملی نشان نمی‌دهیم، اما کشتار بوسنیایی‌ها فقط به صرف مسلمان بودن‌شان این‌چنین مورد توجه ما قرار می‌گیرد؟
-------------------------------------

2007-01-06T14:38:00.000+03:30

بی‌ربط به مطلب بالائی و مربوط به مطلب کناری:
می‌گویند هگل روزی مطلبی را گفت و بعدها که به خاطر آن مورد مراجعه‌ی دانشجویی قرار گرفت، گفت: این مطلب را وقتی که می‌گفتم، فقط دو نفر می‌فهمیدند: من و خدا. الان دیگر فقط یک نفر می‌فهمد: فقط خدا.
اگر زبان‌ام لال نوشته‌ی کناری را خواندید، بدانید که این نوشته مثل همان مطلب هگل است، فقط تفاوت‌اش این است که سخن هگل عالمانه بود و این یکی جاهلانه!

2006-12-30T15:46:00.000+03:30

... و بحث قدرت و زیبایی همچنان ادامه دارد.

قدرت زیبا

2006-11-18T09:59:00.000+03:30

می‌شود زیبایی همراه با قدرت باشد؟ نمی‌شود. اگه گفتید چرا؟

پی‌نوشت: این رأی مورد تردید است. پیگیر مذاکراتی پشت پرده در این مورد، به نتایجی رسیده‌ایم، که تا حدودی این رأی را با تردید مواجه ساخته است. مذاکرات هنوز در جریان است و معلوم نیست که به چه نتایجی خواهد انجامید. بنابراین فعلاً هیچگونه صحبتی درباره‌ی رابطه‌ی زیبایی و قدرت، برای من مجاز نیست. گو اینکه در مورد خیلی چیزهای دیگر نیز مجاز نبوده و من از حد و حدودم خیلی جاها تجاوز کرده‌ام.

پی‌نوشت 2: و این بحث همچنان در پس و پیش پرده ادامه دارد. شرح میثم از نیچه خواندنی است.
و من نفس نفس زنان از هُل دادن ژیان (که این روزها دوباره به یکی از فعالیت‌های روزانه‌ی من بدل شده)، به این موضوع فکر می‌کنم، یعنی فکر می کنم که فکر می‌کنم.

آزمون اسم‌شناسی

2006-11-17T16:37:00.000+03:30

کسی چیزی درباره‌ی این اسم‌ها می‌داند؟

آنخل اَمِنابار

علی سیف‌الدوله

مَندی

تام دی‌مارکو

آندراده

یوسِتین گُردر

مصطفی کواکبیان

خولیو سزار ردریگز

ابوحازم

مروین مینسکی

مرالد وستفال

جک سی ریچاردز

مارتین فاولر

سیور سیلاسی

قینوا جَلول

(1- این نوشته تقلیدی از یکی از نوشته‌های پارسا صائبی است. 2- وجه مشترک همه‌شان فقط این است که اکنون به ذهن من آمده‌اند.)

2006-11-15T06:40:00.000+03:30

در زندگی لحظات زیادی هست که انسان در کثیف‌ترین حالات خود قرار دارد، اما با اینکه در این لحظه‌‌ها خیلی حرص می‌خورد و روح‌اش را در حال نابود شدن به دست خود می‌بند، احساس پاکی یگانه‌ای نیز به همراه این مرارت‌ها به سراغ او می‌آید. احساسی خطرناک که اگر پایدار شود و بخواهد بیش از لحظاتی کوتاه پیش انسان بماند، او را از اين دنیایی بودن خلاص می‌کند.

2006-11-12T14:31:00.000+03:30

به یاد آورد روزهایی را که شاعرانه مناجات می‌کرد. آن‌ها آزادانه می‌آمدند. گرچه بیشتر که فکر کرد دید آن‌ها هم چندان آزادانه نمی‌آمدند. شاید هر از گاهی چیزی بین‌شان احساس آزادی می‌کرد، اما به هر حال چیزی نبودند که رضایتی برانگیزند. یادآور همانی بودند که ملّا پس از پریدن از روی جوی آب گفت.

2006-11-09T19:32:00.000+03:30

شاهد قدسی بود. آمده بود صحنه‌ی فرار را ببیند. می‌گفت: "از این سو در خواهد رفت، نه؟" ثریا گفت: "ما در سدره برای‌اش دام پهن کرده‌ایم. پیش‌بینی می‌کنیم سوژه از اینجا یکراست برود به آن منطقه. همان‌جا دستگیرش خواهیم کرد و تحویل مقامات بالا می‌دهیم. "
"چرا همین‌جا دستگیرش نمی‌کنید؟"
"تا همه بفهمند که ما چه‌کاره‌ایم و او چه کاره‌ است؟"
بچه‌ها این پایین مرتب تشویق‌اش می‌کردند: "ممد حیدری ای وای ای وای... ممد حیدری صد وای ای وای..."
بندر خیلی بی‌در و پیکر شده بود.

مسبب بدبختی ایرانی‌ها طبق آیات قرآن!

2006-11-05T19:24:00.000+03:30

...
"ای وای بر چنین طبیب (منظور علم پزشکی جدید است، در قیاس با طب یونانی-م) و چنین روزگاری که ما مبتلا شدیم و دست اجانب ما را به روز سیاه انداخته که دیگر نه طبیب داریم و نه بدن سالم داریم و نه ناموس داریم و نه غیرت و نه دین وشجاعت داریم. حتا افکار جوان‌ها را خراب کردند و نه خودمان از درد بی‌درمان خودمان بااطلاع هستیم و حال آنکه مسبب تمام بدبختی ایرانی‌ها طبق آیه‌ی شریفه که خدای متعال در قرآن در سوره‌ی آل‌عمران می‌فرماید (یهود و نصارا) می‌باشند."
...

-"مجموعه‌ی راهنمای نجات از مرگ مصنوعی"، مرحوم علی‌اکبر سقاباشی، شرکت سهامی طبع کتاب و سید نورالدین مستغنی، تهران، ناصرخسرو، چاپ هفتم، 1349(امیدوارم قمری باشد، یعنی سال 49 شمسی این حرف‌ها تا هفت بار تجدید چاپ خریدار داشته؟ هفت بار تجدید چاپ شوخی نیست‌ها.)

ایلیا

2006-10-24T11:13:00.000+03:30

او می‌گفت که علی‌ابن‌ابی‌طالب را در زمانه‌ی نوح ایلیا می‌گفته‌اندش و آنچه نوح بهر او ساخته، به نام ایلیا ساخته است. ایلیا؟
ایلیا بسیار قوتمند بود. قوتمندترین آن‌ها. شبی که فراوان‌شان را کشتند، او اعجاب‌آورانه گریخت. شگفت‌ترین زیست را در فسانه‌ها زیست.
وزو بسیار در خواطر یاد مانده است. دنیا او را به یاد داشته است. او همان سنگ بوده است. کجا و چگونه این همه یافته است؟ و علی جایگاه او را تسخیر، او خندیده. اراده‌ی من مرده. ایلیای من فسرده. و به این همه، او چه و کجا یافته است؟

2006-10-09T21:54:00.000+03:30

الان داشتم آرزوهای سال پیش صنم دولتشاهی را می‌خواندم. الان من تقریباً همان وضعیت پارسال او را دارم، بدون ذره‌ای اعتماد به‌نفس، پر از دلهره و اضطراب و...
البته دیگه گریه‌اش را خدائیش شرمنده‌ام. به جاش تا دلتان بخواهد اَلَکی می‌خندم.
اما وقتی می‌خواندم، دیدم یک تفاوت خیلی مهم بین من (به عنوان یک پسر) و او (به عنوان یک دختر) وجود دارد. (به بقیه‌ی چیزها، مثل جایگاه شغلی و... کاری ندارم، که اصلاً این وضعیتِ افتضاح من با او قابل مقایسه نیست. فقط از لحاظ تفاوت جنسیتی می‌گویم.)
وجه افتراق مهم این است که اگر در نهایت یک زن نتواند جایگاه شغلی مناسبی به دست‌ آورد، می‌تواند خانه دار بشود (شغل مورد علاقه‌ی من)، ولی این در مورد یک مرد صدق نمی‌کند. برای ما هیچ آلترناتیوی وجود ندارد.
اما واقعاً هم خانه‌داری یک‌جورهایی مرگ تدریجی است. فکرش را که می‌کنم می‌بینم همه‌ی شغل‌های قدیم (البته به جز جنگ‌آوری) اینک مرگ تدریجی محسوب می‌شوند. امروز همه‌ی نقش‌ها حکم جنگ‌آوری را دارد. حداقل فعلاً اینگونه فکر می‌کنم.

svchost

2006-09-29T09:39:00.000+03:30

توی کامپیوتر من موجودی وجود دارد به نام svchost. البته این در هر کامپیوتر دیگری هم وجود دارد، اما در مورد کامپیوتر من نکته‌ی غیرعادی این است، که هر نوع ویندوزِ XPای که روی آن نصب کنم، بالاخره به svchostی مبتلا می‌شود، که هر از گاهی مثل اژدها، غول‌پیکر می‌شود و تمام ظرفیت cpu را اشغال می‌کند. زمانی دفع این اژدها باعث می‌شد که ویندوز، restart شود، اما اینک از میان بردن فرآیند آن، به نظر، هیچ تأثیر جانبی‌ای ندارد و خطری ایجاد نمی‌کند.

زیستن در کنار این اژدها، که هر از گاهی هوس می‌کند، در پیکر خود بدمد و قدرتش را به رخ دیگران بکشد - قدرتی که البته اینک با اندک ضربتی پایان می‌پذیرد- گر چه در واقع هیچ خطری برای من ایجاد نمی‌کند و هیچ مشکلی به‌وجود نمی‌آورد؛ به هر حال فراوان ذهن را به خود مشغول می‌سازد و احساس ناخوشایندی از کار با کامپیوتر در من پدید می‌آورد.

در زندگی نیز. و برای بسیاری دیگر نیز...

دردسر زیبایی

2006-09-28T11:15:00.000+03:30

موهای بلند همیشه دردسرساز هستند. اصلاً در کل، هر آن چیزی که بشود زیبایی قلمدادش کرد، اگر ممانعت آفرین و سلب‌کننده‌ی آرامش نباشد، دست‌کم دردسرهای زیادی برای انسان می‌آفریند. با این حال همیشه این دردسرپذیری جزیی از شخصیت ماست و شاید تنها چیزهایی که قسمت سازنده‌ی شخصیت را تشکیل می‌دهند.
الحمد لله که ما از همان اول از شر این دردسرها آسوده بوده‌ایم.

ایدئولوژی چیست؟

2006-09-27T12:44:00.000+03:30

ایدئولوژی چیزی است که:
1) متضمن نظریه‌ی کم‌وبیش جامعی درباره‌ی جهان و جایگاه انسان در آن است.
2) برنامه‌ی عامی را درباره‌ی جهت‌گیری و مسیر سیاسی و اجتماعی تدوین می‌کند.
3) خود را در میان یورش‌هایی که علیه آن می‌شود، زنده و پایدار می‌بیند.
4) نه‌تنها در صدد متقاعد کردن (اعضای خود)، بلکه درصدد جذب طرفداران باوفا و صادق است و خواستار چیزی است که گاه از آن به تعهد تعبیر می‌شود.
5) مخاطبانِ خود را همه‌ی افراد می‌داند و علاوه بر آن غالباً نقش خاص رهبری را به روشنفکران می‌بخشد.
از: .Maurice Cranston, "Ideology", in Encyclopedia Britannica (CD-Rom 2001 ed.) البته من آن را از مقاله‌ی "چرا سنت‌گرا نیستم؟" نوشته‌ی حاج محمد لگنهاوزن کش رفته‌ام. او آنجا این آدرس را داده بود.

2006-09-03T16:53:00.000+03:30

1) در این چند روزی که اینجا ننوشتم، چهار-پنج روزش به علت مشکلات عجیب و غریبی است که هر از گاهی رایانه‌ی مرا گرفتار خود می‌کنند و خوب برای من دیگر طبیعی شده است. به هر حال، در این هفته خیلی کارهاست که مانده انجام بدهم و به علت خرابی کامپیوتر از برنامه‌ها خیلی عقب مانده‌ام. احتمالاً چند روز دیگر هم نتوانم بنویسم، از شدت گرفتاری.

2) پیشاپیش پنج سالگی وبلاگ‌های فارسی را تبریک می‌گویم و امیدوارم که جشن تولد پنج سالگی، که امسال در محیط خیلی آرام‌تری نسبت به پارسال برگزار می‌شود، برای همه‌ی وبلاگ‌نویس‌ها هیجان‌انگیز و پرنشاط باشد.

3) هفت‌هشت، ده روز پیش که کامپیوتر هنوز سالم بود، در شرق گزارش میزگردی با حضور موسی غنی‌نژاد و عباس عبدی آمده بود. احتمالاً این نظرات عبدی و غنی‌نژاد جنجال‌انگیز خواهد شد. به‌خصوص که در حداقل ظاهر تطابق زیادی با نظرات احمدی‌نژاد و کروبی دارد. هنوز فرصت نکرده‌ام، یک وبگردی درست و حسابی بکنم، ببینم مطلبی در این باره نوشته شده یا نه، اما در میان اصحاب فکر احتمالاً در روزهای بعد واکنش‌هایی برخواهد انگیخت. در کل نظر من با نظر آن‌ها تا حدودی موافق‌ام. به خصوص پس از خواندن این مطلب در جوجه اردک زشت و نطراتی که پس از آن توسط بروبکس در آنجا ابراز شد و بعد مقاله‌ی علی بصیریان در همان جا که به کل وجود فئودالیسم در ایران را منکر شده بود و نظرات امینِ عنکبوت در این مورد و... و در نهایت کلی فکر کردن، پیش از خواندن این میزگرد، به نتایج تقریباً مشابهی رسیده بودم.

پس‌نوشت: الان دیدم که محمدجواد روح، اینجا مطلبی در نقد این سخنان غنی‌نژاد و عبدی نوشته است. چون کوتاه سخن گفتن در این باره و آوردن دلایل مخالفت در این‌جا و در سخنی کوتاه مناسب نیست و یک پست کامل می‌طلبد، آن را به بعد و یا به هرگز موکول می‌کنم.

کارنامه‌ی یکساله

2006-08-25T18:52:00.000+03:30

در این یکسال وبلاگ‌نویسی، در زندگی واقعی من نیز، تحولی مهم پدید آمد. برخلاف سال‌های پیشین، امسال برای من، با همه‌ی کم‌کاری‌ها، بیش از هر سال دیگر، محصولاتی محسوس داشت. برخلاف دوره‌های قبلی تحصیل، که ادعای‌ام فراوان بود و در عمل هیچ چیزی برای ارائه نداشتم، در این یکسال، محصولاتِ کارهایی که انجام داده‌ام، هر چند کوچک و ناچیز هستند و شاید اصلاً به چشم نیایند، اما یک ویژگی مهم دارند و آن اینکه قابل ارائه و محسوس‌‌اند. پیش از این، کارهای دیگران را به آسانی به سُخره می‌گرفتم و به هیچ می‌انگاشتم؛ اما چیزی که من آن را "حضور در عرصه‌ی واقعی زندگی" نام می‌نهم، نشان‌ام داد، که چقدر همین کارهایی که به ظاهر ساده به نظر می‌رسند، پیچیده و مشکل‌اند.
دیدم شاید بد نباشد، لینک کارهای تحقیقی کوچک این یکسال را اینجا بگذارم. شاید بتواند مورد استفاده‌ی هم‌سن و سالان خودم در رشته‌ی کامپیوتر قرار گیرد. البته خودم می‌دانم که ضعف و کاستی در آن‌ها فراوان است.
این پروژه‌ی کارشناسی من است: طراحی سیستم رای‌گیری الکترونیکی و بررسی امنیت در آن. (هنوز فرصت تصحیح آن دست نداده)
این هم ترجمه‌ی مقاله‌ای از "اریک کنتوپاز" است: مروری بر الگوریتم‌های ژنتیک موازی.
و این یکی هم اقتباسی است از مقاله‌ی دیگری از او: کاربرد الگوریتم‌های تکاملی در داده‌کاوی.
و یک مثلاً lecture review با نام: معماری نرم‌افزاری پایگاه‌های داده‌ی متحرک.

شاید آوردن لینک‌این‌ها هم در اینجا بد نباشد:
ppt سمیناری که درباره‌ی «agile software development» ارائه کردم و گزارش آن هنوز تکمیل نشده است.
اقتباسی از مقاله‌ی "گوان" و "زو" با نام: استخراج و تبادل آنتولوژی در عامل‌های تکاملی دلال محصول.
گزارشی از یک پروژه‌ی پایگاه داده: طراحی پایگاه‌داده‌ در oracle و هماهنگ کردن آن برای کار با فایل‌های xml.
ترجمه‌ی مقاله‌ای از بهروز مینایی: کاربردی از الگوریتم ژنتیک در کاوش داده‌ها (که نمی‌دانم چرا به سرم زد ترجمه‌اش کنم.)
این هم ترجمه‌ی بخشی از یک مقاله، به عنوان تحقیق درس قابلیت اطمینان نرم‌افزار: پیش‌بینی خطاهای به‌هم‌وابسته.
تحقیقی آبکی درباره‌یJunit
آزمون نرم‌افزار با استفاده از casre (توضیح این که casre یک نرم‌افزار عهد بوق برای اندازه‌گیری قابلیت اطمینان نرم‌افزار است.)
ایجاد یک عامل تصمیم‌گیرنده‌ی فوتبالیست با FuzzyCLIPS.
راهنمای تشخیص عیب لوازم خانگی با Prolog.
امیدوارم حداقل به درد افرادی که با گوگلِ این اسامی، به اینجا می‌رسند، بخورد. چهار پنج تا از این ریزتحقیق‌ها‌مان هم هنوز به مرحله‌ی نهایی نرسیده است و لاجرم "داکیومنتیزه" نگردیده.

گلِ آشنا

2006-08-24T10:04:00.000+03:30

من گلی را می‌شناسم
که قلبش را به بهار امانت داد
و گلبرگهایش را
بر مزار یک شهید
جا گذاشت.

ناصر یوسفی-1365-
(سوره- بچه‌های مسجد 11- صفحه‌ی 104)

2006-08-22T09:46:00.000+03:30

درباره‌ی مجادله‌ی نصر و سروش این روزها مطالب گوناگونی این طرف و آن طرف نوشته می‌شود. زیاد به این سخنان نمی‌شود اعتنایی کرد، چرا که معمولاً آشنایی افراد به یک طرف قضیه زیاد و نسبت به طرف دیگر بسیار اندک است. برخی هم از روی زندگی شخصی و فرآیندهای سیاسی سعی می‌کنند، مفاهیم مطرح‌شده در دو طرف را استنباط کنند. به خود مجادله نیز. عموماً فضایی پرابهام بر سخنان دو طرف حاکم است، چنان که در نهایت هر یک از دو طرف محکوم می‌شود به این که مفهوم اصلی طرف مقابل را اصلاً نفهمیده است. واقع‌اش هم این است که معمولاً روشنفکران، مفاد نظریات طرف مقابل را تنها از راه گفت‌وگوهای اطرافیان خودشان و اطلاعات روزانه‌ی این طرف و آن طرف به‌دست می‌آورند. این را از برداشت‌هایشان از نظریات طرف مقابل می‌توان فهمید. در هر حال همین که به نظرات یک‌دیگر می‌پردازند، جذاب است و لااقل به‌تر از نادیده گرفتن دیگر عناصر مطرح تفکر امروز است. برای من هم همین مجادله‌ها جذابیت دارد. چرا باید منکر این قضیه باشم؟ به هر حال جالب توجه است.

...دَمِش گرم

2006-08-20T09:25:00.000+03:30

با لطف فراوان میثم خان صدر که قربان‌اش بروم، وقت زیادی برای اصلاح کامنت‌دونی اینجا گذاشت و بالاخره یک لباس آبرومند برای آن فراهم کرد، کامنت‌دونی اینجا هم تقریباً درست شد.
یک اشکال کوچک دارد که نه من و نه او راه درست‌کردن‌اش را نمی‌دانیم و آن اینکه کامنت‌ها در انتهای نوشته اضافه نمی‌شوند.
امیدوارم که یک فرد خیر دیگر پیدا شود و این اشکال را هم رفع نماید.
از همه‌ی کسانی که کامنت گذاشته‌اند و کامنت‌شان به خاطر نصب haloscan پاک‌شده (یعنی پاک که نشده، دیگر قابل نمایش نیست) عذر می‌خواهم.
در نهایت، باز هم از میثم، به خاطر زحمت زیادی که برای این کار کشید، تشکر می‌کنم. آقا! دمت گرم.

ژیان‌نوشت 12

2006-08-17T14:45:00.000+03:30

شما چیزی از طرح تعویض خودروهای فرسوده شنیده‌اید؟
چند روز پیش با حَجی و برادرمان، بحث می‌کردیم، که آیا می‌توانیم از این طرح استفاده کنیم یا خیر. چند گزینه‌ی انتخابی داشتیم:
1) ژیان را در این طرح با پیکان‌بار تعویض کنیم. دو سه میلیون تومان پول اضافی می‌خواست، که نداشتیم؛ پس بی‌خیال شدیم.
2) ژیان را با پراید تعویض کنیم و مابقی پول مورد نیاز را با فروش پیکان RD تأمین کنیم. دیدیم، اینجوری از چاله در می‌آییم و به چاه اندر می‌افتیم. لاجرم بی‌خیال شدیم.
3) ژیان را در بازار آزاد بفروشیم (بی‌خیال طرح تعویض- حدود 400 هزار تومان) و RD را و خانه‌مان را و برویم یک ماکسیما بخریم. بخریم؟ خوبه‌ها؟ حالا زار و زندگی‌رو یه کاریش می‌کنیم.
4) ژیان را بفروشیم و RD را و خانه‌مان را و مغازه‌مان را (یعنی به عبارتی تمام زندگی‌مان را) و برویم یک ماشین درست و حسابی بخریم. بنزی، چیزی. بخریم؟ خوب اونوقت من بیام...
5) بی‌خیال فروش ژیان و طرح تعویض خودروهای فرسوده شویم. فعلاً که کار ما را راه می‌اندازد.
با یک کارشناس گفت‌وگو می‌کردیم. فرمودند به شرط اینکه کم‌تر از سالی 100 هزار تومان خرج تعمیرش بشود، به صرفه است. حاجی قول داده تا پایان عمر ژیان یک ریال هم خرج تعمیرش نکند. بنابراین طبق نظر کارشناسی، وجود ژیان به صرفه است، و تا اطلاع ثانوی، طرح تعویض خودروی فرسوده و فرساینده (ی عمر و زندگی و جان وسلامتی ما و همسایه‌ها) در خانه‌ی ما مسکوت است.

ژیان نوشت ده‌-یازدهم

2006-08-15T13:55:00.000+03:30

چند وقت پیش، این آقا ژیان ما، در اطراف شهر خراب شده بود و به خیال خودش، دیگر نوبت تعمیرگاه بردن‌اش رسیده بود. این پسرعموی همیشه در صحنه‌‌ی‌مان، می‌گفت: "توی راه که بُکسِل‌اش کرده بودیم و می‌آوردیم‌اش، بهش گفتم: «بدبخت! فکر کرده‌ای با این اداها این‌ها تو را تعمیرگاه می‌برند؟ خیلی خوش‌خیالی.» وقتی رسیدیم در خانه‌تان، خودش هم فهمید که از تعمیرگاه و این حرف‌ها خبری نیست. حاجی دو سه تا فوت در کاربرات‌اش دمیدند و وِل‌اش نمودند به امان خدا." ژیان بیچاره هم یکی‌دو روز ناز کرد، ولی چون دید بی‌فایده است، مجبور شد دوباره خود‌به‌خود حال‌اش خوب شود.
مریضی خرس‌ها هم، چنین حکایتی دارد. چندان وقعی به بیماری نمی‌گذارند، تا اینکه یا مریضی شرش را کم کند و یا زورش بر مریض بچربد و شرِ خرسِ مریض را کم کند. و در هر حال شر کاهش می‌یابد و این خیلی نکته‌ی مهمی است.
حسن جان! (که دیگر لینک هم نمی‌شود بهت داد، چون یک لندنی "زوال‌"ات را غصب کرده) به قول داش غلام پیروانی: "بضاعت ما همین است." خلاصه ببخشید اگر رضایت‌بخش نیست. ما این‌ایم که می‌نماییم، دگر ایشان دانند.

درک

2006-08-12T20:01:00.000+03:30

کسی می‌تواند این متن را طوری تشریح کند، که من هم بفهمم؟

ص و القرءان ذی‌الذکر

2006-08-10T01:11:00.000+03:30

دائرة‌المعارف‌ها

2006-08-07T15:33:00.000+03:30

نمی‌دانم چی شد که تصمیم گرفتم، سر و شکل اینجا را یک‌کمی تغییر دهم. ولی به علت ناآشنایی، هنوز اینجا مشکلات زیادی دارد. دو سه تا از مشکلات‌اش (مثلاً اینکه componentها یکپارچه نیستند)، واقعاً حاد است.
واقعاً خودم هم خنده‌ام می‌گیرد؛ ما مثلاً مهندسی نرم‌افزار خوانده‌ایم، این همه component development، مهندسی طراحی وب و غیره‌وذلک خوانده‌ایم و در رفع اشکالات یک صفحه‌ی ساده هنوز مشکل داریم. فقط هم مختص من نیست؛ از باقی همکلاسی‌‌ها هم پرسیدم، آن‌ها هم نمی‌دانستند.
ماها فعلاً فقط یک دائرة‌المعارف از مفاهیم مهندسی نرم‌افزار هستیم.

2006-07-28T10:41:00.000+03:30

توی این فیلم "سایمون ساحر" که یکی‌دو هفته پیش سینما و ماورا گذاشته بود، یک پلیس به سایمون گفت: "من می‌خواهم معنای زندگی را بدانم. بدانم برای چه آفریده شده‌ایم؟ و یک سؤالاتی از این مایه‌ها." پاسخ سایمون بسیار زیبا بود: "حیف دندان‌های زیبای تو نیست که این مزخرفات از آن بیرون بیاید؟"

برای لبنان دعا کنیم

2006-07-27T00:12:00.000+03:30

گردش احوال

2006-07-26T10:38:00.000+03:30

اینجا اوضاع خوب ما یک‌دفعه هش‌الهفت شده است. اساتید محترم، یکدفعه فکر کرده‌اند که من و پسرهای کلاس (مجموعاً می‌شویم سه تا) داریم، همه‌شان را دودر می‌کنیم و به قول یکی‌شان شمشیر را از رو بسته‌اند. تا یکشنبه باید دو پروژه‌ی کت و کلفت آماده کنیم و البته، غیر از آن، بچه‌ها به من گفته‌اند، اگر هر چه زودتر به سراغ استاد راهنما نروم، دق دلی بقیه‌ی کسانی که هنوز دفاع نکرده اند را سر من هم در می‌آورد و احتمالاً نمرات درس‌هایی که با این یکی داشته ام، که تنها بارقه‌های امید باقی مانده‌اند، نیز خراب‌تر از بقیه می‌شود. تا حالا معدل فیکس 17 است. اما به نظرم وضعیت کمی دارد خراب می‌شود. خلاصه احتمالاً هفته‌ی بعد را باید هر روز از 7 صبح تا 6 بعداز ظهر دانشگاه باشم و آنجا هم آنقدر کار هست که هیچ فرصتی حتا برای سر زدن به وبلاگ هم باقی نمی‌ماند.

پی‌نوشت: وسط این هاگیر و واگیر این خبر واقعاً خوشحال‌کننده‌ بود. حامد خان منتظریم.

2006-07-21T19:51:00.000+03:30

چند روز است که همگی به هم می‌گوییم که عجول نباش و زود قضاوت نکن. اما هر روز که می‌گذرد، مواردی که در آن قضاوت‌های عجولانه‌ی خود را می‌بینیم، مرتباً دارد بیش‌تر می‌شود. شاید چون قبلاً این موضوع مورد توجه ما نبوده است، این قدر به چشم نمی‌آمده است. شاید هم واقعاً توجه به هر موضوعی نتیجه‌ی معکوس می‌دهد.

2006-07-19T11:15:00.000+03:30

تعطیلات هم تعطیلات قدیم. سروته داشت و معلوم بود که واقعاً تعطیلیه. الان ما در وضعیت نیمه تعطیل، با یک سرگشتگی بی‌سابقه روبه‌رو هستیم. هر هفته کاری به اندازه‌ی یکی‌دو روز وجود دارد و طوری است که بقیه‌ی روزها را هم نمی‌شود به کار دیگری اختصاص داد.
کاری است اندک، اما پراضطراب.

بالاخره هم نفهمیدیم در این دنیای وانفسا چه خبر است. یکی به علی آقا گفته تا 72 ساعت دیگر ما وارد جنگ می‌شویم! اگر هفتاد و دو ساعتش عاشورایی نباشد، ما الان عملاً در جنگ باید حضور می‌داشته‌ایم. داریم؟ هستیم؟ نیستیم؟ مرده‌ایم؟ زنده‌ایم؟ چه خبر است؟ "و قال الانسان ما لها" حدیث امروز است؟ تو را چه می شود؟ کمی بخند. هیچ خبری نیست. اصلاً هم از این خبرها نیست. در این هشت روز هم بالاخره نفهمیدیم لبنانی‌ها قهرمانانه دارند به پیش می‌روند یا مظلومانه دارند از دست می‌روند؟
مثل همیشه الله اعلم

پی‌نوشت: "زیبایی شکست از منظر زین‌الدین زیدان" مطلبی دیگر درباره‌ی حرکت پر حرف و حدیث زیدان در بازی آخر است، که امیر احمدی آریان، آن را برای روزنامه‌ی شرق دوشنبه نوشته است. این یکی هم خواندنی است. باز از منظری فلسفی.
در ضمن اشاره‌ای هم دارد به یکی از سه فیلمی که خیلی دوست داشتم صداوسیما یکبار دیگر آن‌ها را پخش می‌کرد. "تنهایی دونده‌ی استقامت" که وقتی بچه بودم آن را دیده‌ام. به گمان‌ام در برنامه‌ی هنر هفتمِ قدیم‌های شبکه‌ی یک. ولی بسیار واضح و روشن در خاطرم مانده است. به جز آن، دو فیلم دیگر را هم خیلی دوست داشتم. یکی فیلمی درباره‌ی "فاوست" بود که یک شب شبکه‌ی دو گذاشت و فکر نمی‌کنم، افراد زیادی موفق به دیدنش شده باشند. حدوداً 8 سال پیش. و یکی "فرانچسکو"ی لیلیانا کاوانی، که اگر بیست بار هم ببینم سیر نمی‌شوم.
فیلم دوم را اما خیلی دل‌ام می‌خواست یکبار دیگر می‌توانستم می‌دیدم. فیلمی که با پایی بریده و در روزنامه پیچیده، در دست پیرمردی که می‌دود، تمام می‌شود.

2006-07-18T15:03:00.000+03:30

اینجا را ببینید. این را می‌گویم. چرا من به این خیلی علاقه‌مندم، در حالی که شما بلافاصله یا حداکثر پنج ثانیه‌ی بعد آن را می‌بندید؟
چرا یک‌سری چیزها این قدر علاقه‌مند دارد و همه هر روز به دنبال‌اش. و یک سری چیزها هم، انگار نه انگار که در دنیا هستند.
یک زمانی به سرم زد که یک کتاب درباره‌ی agile software development بنویسم. از بس کتاب انگلیسی در این باره دیده‌ام و از بس مطلب هست، برای نوشتن، وقتی که بخواهی درباره‌اش سخن را آغاز کنی. کیست اما که در میان ما بخواندشان؟ تمام آنچه به نام تحقیق انجام می‌دهیم و آن پایان‌نامه‌هایی که هر کدام‌مان یکسال روی آن وقت می‌گذاریم، به جایی آیا جز خاک‌خورخانه می‌روند.
جز آنکه درباره‌ی موضوعی باشند که علاقه‌ای عمومی را به سوی خود بکشد. اینجا انگار علاقه‌های خصوصی آنقدر خصوصی است، که به خود فرد تمام می‌شود. وحشت آفرین هیچ همراهی با آدم نیست. وحشت آفرین برهوت و سکوت است.
مرگبار هیچ کس اسم‌اش را نشنیده است. نه این، خیلی چیزهای دیگر هم در این قصه شریک‌اند.
اما کافی‌ست صحبت دریدا و رورتی شود. همه می‌شوند صاحبنظر. همه، همه‌ی این‌ها را می‌دانند، یعنی امیدوارم که بدانند و ادای دانستن‌اش را درنیاورند. خودم که تا حال ادای دانستن، بسیار درآورده‌ام.
برای کی باید رانندگی کرد، وقتی که همه در خوابند؟
اینجا هم فکر نکنم، عاقبتی جز این داشته باشد. دعا می‌کنم که نشود، اما خشت‌زدن هم حدی دارد. خصوصاً وقتی دانسته خشت بزنی و در همان حال حسرت بخوری از اینکه می‌توانی به از این مفید باشی، اما مجالی نباشد، و از برای بروز خیالی.
خدا کند که...

باور به مدنیت

2006-07-16T08:09:00.001+03:30

پاسخ مجید به نوشته‌ی پیام یزدانجو هم خواندنی است و زیبا. اگر بخواهم قسمتی از آن را برگزینم، این تکه را انتخاب می‌کنم:
موضوع اين است که اگر انسان به مدنيت باور داشته باشد، خود در نقش قاضی و مجری قانون نمی‌نشيند. مدنيت دست انسان را از اقدام مستقيم بر عليه ديگری -مخصوصاً از نوع فيزيکی‌اش- کوتاه می‌کند و آن را به قانون می‌سپارد. در مدنيت، "خودرأيی" به "قانون‌شکنی" تعبير می‌شود. بنابراين توضيحات، رفتار زيدان پا در بدويتی داشت که فوتباليست ايتاليایی -و انديشه‌ی غالب و راهنمای او- می‌خواست زيدان را برآمده از آن نشان دهد... که داد.

امیدوارم پیام خود پاسخی مبسوط بنویسد و اطمینان دارم که می‌نویسد. فقط شاید ذکر این نکته خالی از لطف نباشد، که به نظر من پیام در صدد این نیست که به ما (به عنوان جامعه) بقبولاند که حرکت زیدان ارزش است. یعنی ابژکتیو به مسئله نگاه نمی‌کند، بلکه سعی دارد نگاهی سوبژکتیو را القا کند. یعنی در اینجا حرکت زیدان از لحاظ فردی ارزش است، زیرا خود او آن را شکل داده و تن به باور رایج جامعه نسپرده است.
سخن زیاد است، اما باید خاموش بود و در انتظار.
پی‌نوشت: صبر از کف برفت و خاموشی نماند. ببخشید مرا.

زیدان تصویر خود را پاره کرد

2006-07-15T13:48:00.000+03:30

به قول فردوسی‌پور: چه می‌کنه این پیام یزدانجو
مطلب‌اش واقعاً خواندنی است. آب دستتان است زمین بگذارید و آن را بخوانید. واقعاً زیباست و هیجان‌انگیز. به رسم قشنگ سیبستانی قسمتی از آن را اینجا می‌گذارم:

زیدان هم با انتخاب بااصالتی که کرد این موقعیت وجودی را وجههیی پروبلماتیک بخشید، وجودی که با آسودگی نسبت نزدیکی ندارد و اغلب اسیر اضطراب وضعیت انسانی خود میشود. زیدان هم این دلهره را داشت، لحظهی انتخاباش اضطرابی تام و تمام بود، و با این حال او «خود» دست به انتخاب زد. و اینگونه آن موقعیت معمول را به مسالهیی جدی و وجودی بدل کرد.

بنا به قاعدهی بازی، او اقدام آنچنان هم نامعمول نبود، خطای شدیدی انجام داد و کارت قرمز گرفت و اخراج شد – برخوردی که چندان هم کمیاب نیست و شاید آنچنان هم درخور سرزنش نباشد. پس، نتوانست قاعدهی بازی را عوض کند. اما زیدان کاری بزرگتر کرد: او بازی را عوض کرد. به بهای رویارویی با سیل سرزنشها و صد البته آن اضطراب دوسویه، موقعیت خود را چنان پروبلماتیک کرد که بیشک سالها بر سر آن بحث خواهد بود: پیآمد این بازی او دامن آن قاعدهی بازی را خواهد گرفت.

در کنار دو وجه ویژهیی که در اقدام زیدان آشکارا دیده میشود، انتخاب اصیل و اضطراب انسانی، وجه سومی هم هست که بیش از آن دو دیگر ستایشانگیز مینماید: وارستگی اومانیستی - اگزیستانسیالیستی او. بازیکنی که بزرگترین افتخارات ملی و بیشترین محبوبیت ملی را به دست آورده، هنوز آنچنان بااستعداد و در اوج آمادگی هست که میتواند بهترین بازیکن جام جهانی شود، دو سال پیشتر خود را از بازیهای ملی و بینالمللی بازنشسته میکند، و تنها برای نجات تیم کشورش به بازی بر میگردد، دغدغهی افزودن به افتخارات و مضاعف کردن محبوبیت خود را ندارد و نگران پربارتر کردن کارنامهی خود نیست، در 34 سالگی و در حالی که هنوز میتواند یکی از بهترین بازیکنان جهان باشد از عرصهی بازیهای باشگاهی هم کنار میکشد، و سرانجام از همه تکاندهندهتر، رشکانگیزتر، تنها دقایقی مانده به تکمیل این تصویر سراسر ستودنی آن را، با همان ضربهی سر، پاره میکند. زیدان انسانی است که میخواهد خود تصویر خویش را بسازد، و تسلیم تصویری که دیگران از او ساخته یا میسازند نشود. زیدان در زندان آن اسطورهی غیرانسانی که دیگراناش میپرستیدند نماند. تصویری تکهپاره اما خودپسندیده را بر آن تصویر تام اما توهمبار ترجیح داد: «من هم انسان ام و اشتباه میکنم». و اینگونه است که او، به همان مفهومی که رورتی به کار برده، شاعری میشود که کارش «خودآفرینی» است.

خدایا اینا دیگه کی‌اند؟

2006-07-13T09:06:00.000+03:30

زمانی در مجلس پنجم دعوا شده بود. وقتی از نماینده‌ی ما اینجا پرسیدند که در آن دعوا چه اتفاقی روی داد، حدوداً یک همچین چیزی گفت: «آن عارف فرزانه چنان سیلی بزرگوارانه‌ای به گوش این نادان زدند که...» یا یه همچین چیزی. درست یادم نمی‌آید، چون گفته‌اند ما ایرانی‌ها کم‌حافظه‌ایم و حافظه‌ی تاریخی نداریم.
مدام می‌گویند که انرژی هسته‌ای ما کاملاً صلح‌آمیز است و ما هرگز به فکر ایجاد تنش و خشونت نیستیم. هر آدم عاقلی اگر پوشش خبری صداوسیمای ما از درگیری‌های لبنان و فلسطین را دنبال کرده باشید، قطعاً می‌فهمد که چقدر صادقانه و بی‌طرف اخبار منعکس می‌شود. صدق و بی‌طرفی به کنار، (چون می‌دانیم که یک طرف قضیه اسرائیل است و باید نابود شود، تا ما راضی شویم) اما لااقل انصاف داشته باشید. حرکت‌های تروریستی فلسطینی‌ها تاکتیک عملیاتی است و اقدامات لبنان زیرکی سیاسی؟
این‌ها به کنار، طرفداران استفاده‌ی صلح‌آمیز هسته‌ای، در همین قضیه‌ی زیدان معلوم است، که چطور به فضای جهانی اطراف خود می‌نگرند و اگر به سلاح هسته‌ای دست‌یابند، با جهانیان چه خواهند کرد. هر کشور دیگری به جای کشورهای غربی طرف مذاکره‌ی ما باشد نیز باید از این چنین اندیشه‌ای بترسد. اندیشه‌ای که خشونت زیدان را فقط و فقط به خاطر اینکه او اسماً مسلمان است، نه‌تنها زشت نمی‌شمرد، بلکه تمجید هم می‌کند. نامه‌ی فدایت شوم برای او می‌فرستد و بر سر همین نکته دنیای غرب را یکسره وحشی می‌شمرد. شما را به خدا مطلب ایسنا را ببینید. واقعاً انصاف هم خوب چیزی است. اگر طرفین قضیه برعکس می‌شدند و مثلاً زیدان به ماتراتزی چیزی گفته بود و ماتراتزی اینگونه کرده بود، آیا باز هم زیدان به‌خاطر توهین به مسیحیت باید مؤاخذه می‌شد، یا این بار هم قضیه همان بود و غرب وحشی در برابر بیان واقعیت از سوی مسلمین از خودش خشونت فیزیکی نشان داده بود و باید محاکمه می‌شد؟

اوّلین فاشیست یا اوّلین عارف

2006-07-12T18:57:00.000+03:30

در منابع یک کتاب، مقاله‌ای به چشمم ‌خورد از اکبر گنجی، با عنوانی شبیه این: "اولین فاشیست شیطان است". شاید هم دقیقاً همین بود. یکی از بچه‌ها در این حال گفت که، ولی بایزید شیطان را "نخستین عارف واقعی" می‌دانست. و من گفتم از اینجا می‌توان نتیجه گرفت که هر کس عارف واقعی شود، فاشیست هم خواهد بود!

2006-07-10T07:49:00.000+03:30

چه شد که زین‌الدین یزید زیدان تصمیم گرفت در آخرین شب حضورش اینجوری کند؟ من را که خیلی ناراحت کرد.
این هم مطلبی که باعث شد ناراحتی من تبدیل به خنده گردد.

بر باد رفته

2006-07-10T01:16:00.000+03:30

پیش‌بینی یک‌طرفه

2006-07-09T21:27:00.000+03:30

فرانسه همیشه پیروز است.

اگه دیدین نبردیم؟

41 منبر

2006-07-06T23:35:00.000+03:30

سعی،
کیمیا، مدارا،
تحمّل، ملکوت، فلسفه،
جیرجیر، تابع، دنباله، نیاز،
معمّا، سَبْک، فُرمال، جام، گوبلز،
دندریت، فعّالیّت، سکون، نادر، تقی،
سمپاتی، مشق، عاشقی، دلبردگی، سروش، کلام،
سِحر، سایمون، دختر، فرانسه، رونق، شکوه، حوصله، تمارض، استعلا، استفال، اِنابه، مُرداب، گوگوش، دُرد، پیاله.

عمانوئیل (خدا با ماست)

2006-07-06T12:30:00.000+03:30

الکی الکی تا فینال رسیدیم. فرانسه را می‌گویم. فکرش را هم نمی‌کردم. ولی لطف الهی شامل حال بچه‌ها شد و باز هم در فینال به ایتالیا خوردیم. امیدوارم زنجیره‌ی سال 2000، یعنی شکست اسپانیا، پرتغال و ایتالیا اینجا نیز تکرار شود. (اینجا البته بُرد دلچسب برزیل هم در میان این زنجیر هست.) سال 2000 البته سر بازی فرانسه و ایتالیا خیلی حرص خوردم. 89 دقیقه حرص و بعد دو گلی که گویی شادی همه‌ی دنیا را برای من به ارمغان آورد.
هر کسی در فوتبال عاشق یک بازیکن است و بچه‌هایی که مرا می‌شناسند می‌دانند که من از سال 96 عاشق زیدان بودم و به‌خاطر او عاشق یوونتوس. (البته هنوز هم طرفدار یوونتوس هستم) زیدان دارد کولاک می‌کند و این برای من یعنی همه چیز.

Agileی‌های بلاگستان متحد شوید

2006-06-28T12:39:00.000+03:30

شرکت VersionOne و AgileAlliance به همراه هم یک نظرسنجی برگزار می‌کنند، که از این طریق می‌توانید در آن شرکت کنید. اگر در یک شرکت نرم‌افزاری کار می‌کنید، خواهش می‌کنم در این نظرسنجی شرکت کنید.
اگر دیدم اینجا علاقه‌مند به Agile Software Development و اصولاً مباحث "توسعه‌ی نرم‌افزار" بین خوانندگان وبلاگ وجود دارد، حتماً یک پست مفصل درباره‌ی Agile، یا به قول صنایعی‌ها «چابک» خواهم نوشت، چون خودم که خیلی علاقه‌مند به این موضوع و نوشتن درباره‌ی آن هستم.

ضمناً یک خبر خوشحال‌کننده: درآمدن زن‌نوشت از فیلتر، همزمان با بازگشت پرستو خانم از سوئدی که ماه نداشته.

پی‌نوشت: نرم‌افزاری‌ها حتماً شرکت Borland را می‌شناسند. یکی از ابزارهای خوب توسعه‌ی agile یعنی نرم‌افزار together ساخته‌ی شرکت Borland است.
شرکت Borland برای US Developer Conference 2006 مقاله می‌پذیرد. مهلت ارسال تا 3 جولای، یعنی 5 روز دیگر است. اطلاعات بیش‌تر در این زمینه را اینجا می‌توانید ببینید. (فقط محض اطلاع بود، خودم هم مقاله‌ای ندارم که بفرستم)

لینکدون

2006-06-27T00:02:00.000+03:30

1) مجید زهری، دوباره این روزها در کار نوشتن افتاده است. امید که مستدام باشد.
2) مسعود برجیان هم پس از چندماهی باز نوشتن را آغازیده است. آن هم با پستی طولانی، که بسیار نویدبخش است.
گر چه من هنوز هم به این امر که بتوانیم میان "تفکر ایدئولوژیک و غیرایدئولوژیک"، تمایز قائل شویم و یک خط مشخص میان این دو ترسیم کنیم، معتقد نیستم و در نظرم تفاوت به این وضوحی که مسعود می‌پندارد نیست. به نظر من این شکل آرمان‌گرایی ماست که دگرگون شده است. البته بحث در این مورد بسیار طولانی است و در این مجال نمی‌گنجد. ضمن اینکه آنقدر در این زمینه آشفته‌گویی شده، که من کاملاً گیج شده‌ام.
3) در تمام حیات وبلاگی‌ام تنها وبلاگی که همه‌ی مطالب‌اش را تمام و کمال خوانده‌ام وبلاگ جوجه‌اردک زشت است.
نمی‌دانم برای چه؟
4) شیوه‌ای نوین و جذاب در تعریف داستان، البته به سبک تهرونی، اون هم از نوع خَفِش. سَبْکِ تعریف کردنِ نویسنده‌ی دفیناتوریا، آدم را وامی‌دارد، تا آخر داستان را بخواند.
یافتن‌اش را هم مرهون معترض بلاگستان، که عمرش مانند شکرفروش دراز باد، هستم.
5) داستان "مهپاره" را قبلاً در حالت کلی‌اش شنیده بودم (می‌شود روزهای صفرم و بیستم). اما آن کجا و این کجا. ترجمه‌ی صادق چوبک است. بسیار از داستان‌های کتاب چهل‌طوطی تأمل‌برانگیزتر و زیباتر.
سه سرزمین است که آرزو داشتم زاده‌ی آن‌ها می‌بودم: مجارستان، هند و فرانسه. به چرای‌اش زیاد فکر نکرده‌ام، اما برای مورد هند، همین یک دلیل ("داستان مهپاره") بس است.
6) این تک‌جمله‌ی "هیومن رایتز واچ"ِ وبلاگستان، به دلیل برآمدگی آن از تجربه‌ای بسیار پخته در وبلاگستان حامل معانی‌ای ژرف است. تأمل بر آن اکیداً توصیه می‌گردد.
ضمناً به احتمال فراوان نویسنده‌ی جمله از قطعی بودن پروسه‌ی تغییر در بلاگستان آگاه بوده و از این جمله معنای دیگری را منظور نظر دارد، به همین خاطر آن را بسیار جدی‌تر از این باید گرفت‌.
7) بعد از مدت‌ها، از مشاهده‌ی اینکه "زوال" بار دیگر آپدیت شده، تا حد زیادی شگفت‌زده گردیدیم. بدان جا که رسیدیم، اما رجلی غاصب یافتیم، که به زبان انگلیسی خاصی (که برای مبتدیانی در زبان انگلیسی مثل من، تقریباً که چه عرض کنم، تماماً، غیر قابل فهم است)، چیزهایی نوشته. چرا این اسم را برگزیده، الله اعلم.
8) استادی که باهاش شنبه امتحان داریم، پرسید که امتحان را کی بگذاریم، آن روز گفتیم هفته‌ی بعد. گفت از این جمله‌ی شما فهمیدم که تا حالا لای کتاب را باز نکرده‌اید، این کتاب حداقل سه هفته وقت می‌برد. (فصول 8 تا 20 کتاب پایگاه داده‌ی سیلبرشاتس) الان 4 روز مانده به امتحان و هنوز من لای کتاب را باز نکرده‌ام.
البته با تلاش شبانه‌روزی و اشتراکی‌! ای که ما همراه همکلاسی‌ها داریم، مشکل قابل رفع است و مسلماً مشکل خاصی پیش نمی‌آید. (آفت بزرگ و ریشه‌داری که بعداً بیش‌تر درباره‌اش خواهم نوشت.)
9) و بالاخره اینکه دیروز نخستین نمره‌ی ترم پیش ما اعلام شد. وضع را در بقیه‌ی دانشگاه‌ها نمی‌دانم، ولی نمرات رشته‌های دیگر در همان چند روزِ پس از دوره‌ی امتحانات اعلام شد، معلوم نیست این همه تأخیر چه ثمری دارد.
در مورد یکی از دروس ترم پیش، مهلت تحویل پروژه‌ها و مقالات را اول مرداد تعیین کرده‌اند. نمره‌ها کی اعلام می‌شود؟ الله اعلم.

پی‌نوشت یا شماره‌ی 10:
در مورد نقد مهدی خلجی و پاسخ مخلوق و درج آن در وبلاگ معنویت-عقلانیت، اگر فرصت شود، باید یک یادداشت مفصل بنویسم.
در کل آن‌گونه که رودرروی ملکیان گفتم، اگر با "دید فازی" در مقوله‌ی تقسیم‌بندی نظر کنیم، بسیاری از تقسیم بندی‌هایی از این دست با چالش جدی روبه‌رو هستند.
و در باب درج آن در وبلاگ معنویت، گرچه خوشحال کننده است، اما به خاطر اینکه تقریباً هیچ ربط مستقیمی یا غیرمستقیمی به نظریه‌ی معنویت ندارد، زیاد خشنود نیستم.
کلاً موافق این نیستم که "وبلاگ معنویت-عقلانیت"، با "مجموعه‌ی آثار ملکیان" اشتباه گرفته شود.
گر چه عملکرد خودم هم بیش‌ازهرچیز چنین حالتی را به ذهن خواننده متبادر می‌کند، اما توجه به ملکیان از نظر من تنها به این دلیل است، که او در میان متفکرین ایرانی، بیش از دیگران، در باب "معنویت و معنای زندگی" قلم زده است.
برخلاف نظر آقای "حمید رضا ابک"، به نظر من "معنویت ملکیان"، تفاوت ماهوی با آنچه به نام "معنویت" در خارج از ایران مطرح گردیده، ندارد و به همین دلیل، نظر ملکیان، وحی منزل در باب پروژه‌ی"معنویت" نیست.
در این باب بیش از این باید بنویسم.

علايق فرا ملی

2006-06-17T20:04:00.000+03:30

حالا كه تيم ملی حذف شده، خط كشی‌های سابق دوباره آغاز می‌شود و طرفداری‌های آنچنانی از تيم‌های بزرگ دوباره اوج می‌گیرد.
اگر در اين ميان طرفدار تيمی باشيد، كه حتا مردم خودش هم از قهرمانی‌اش تعجب كنند، چگونه می‌توانيد اميدواری خود را حفظ كنيد؟
بدبختی‌ای است اينكه، علاوه بر تيم ملی وطنی، تيم مورد علاقه‌ی فراملی آدم هم چندان شانسی نداشته باشد.
ياد آن روزهای طلايی سال 98 بخير.

محك نيك و بد

2006-06-11T08:02:00.000+03:30

از پدرمان ابراهیم، در مخزن، که حق تعالا خود آن را به حکمت پیشین و پسین تکهیم فرموده، آورده‌اند که چون خلائق در هم برآیند، بد و نیک ایشان در آن آمیختگی در هم آویزد و بدی نیک و نکو تباه گردد و بر عدم بند بندد. و بسیار جدل خیزد که نیک را کدامین و بتر را کدامین بینند، تا در استواری ایشان خللی برنیاید. و هر کس مدعی شود که محکی که او به دست دارد و در اساطیر نیز تقدیس و قوام داشته، طاهر را از پلید صاف می‌سازد و بدین سان خویش را و دیگر را جدا سازد. اما نکوئی در همان است. زان که غفلت نکو نشمارد و بر غفلت گذران خویش را روا مدارد. بدین طریق برهم آمدن ایشان گوی انسان را به اعلا درجه برآرد و باز اعلایی بر اعلایی و بنایی بر بنایی. و بدین سان بر عدم پدیدی پدید آید، اگر چه خطی بر حجمی باشد و نه چندان در شمار آید. و من اينسان پدر فرزندان بسیاري هستم كه بر من می‌آورند. باشد که نکو باشد.

تیسر به مدد مرگ

2006-06-10T10:25:00.000+03:30

ادریس نبی از شیث ابوالانبیا روایت آوَرَد، که فرماید: شبی نزد پدرم میزبان بر او بودم و او را از احوال قدوس و سر ملائک و بطن خلائق مطلع می‌ساختم، که لحظتی برادرم قابیل، ما را، به حکمتی عظیم، از راه باز ایستانید.
و فرمود بنگرید بر آن زمان که ناگاهان خویش را بر میان ماران و عقربان و بختگان و عفریتگان تنها و هراسناک یافته‌اید. و به وَهْمْ هماره از ایشان گریزان بوده‌اید، تا آن گاه که به مددد بیداری از شر شریر رهایی یابید. و بدین سان هراس را به بیداری تمام نموده‌اید. اما چون شما را خبر دهند که گریزتان از این دهشت، تنها به گُشتن خویش تیسر یابد، هر آینه بودن را و هراس را، بر عدمی که در پس آن می‌پندارید، خواهید پسندید. پس بر آن عدم یقینی دارید، که بر این وجود و خوشی و نیکی‌ای بزرگ را در این بودن در حضور می‌بینید، که در همه‌ی آنچه برای پروردگار تقدیس می‌کنید و به نزدش آرزو دارید، نیافته‌اید.

من اشتباه می‌کنم یا...

2006-06-06T16:47:00.000+03:30

مهدی خلجی و داریوش محمدپور هر دو به این مصاحبه‌ی عبدی کلانتری با آرامش دوستدار، با عنوان "عذرخواهی آرامش دوستدار از دکتر سروش" لینک داده‌اند. یا قوه‌ی فاهمه‌ی من دچار مشکل شده، یا اینکه... نمی‌دانم، اما به نظر من منظور آرامش دوستدار این است که، از این که عبدالکریم سروش را در سوئد "شارلاتان" نامیدم عذرخواهی می‌کنم و به استناد مطالبی که بالاتر از آن گفته او را "devil" می‌داند. به هر حال فضای این گفت‌وگو به نظر من از نقد علمی و دقیق فاصله‌ی زیادی دارد (هر چند از گفتن این جمله‌ی کلیشه‌ای و مبهم همیشه گریزان بوده‌ام، اما این بار چاره‌ای نیست) و یک چیزی توی مایه‌های نقدهای جناح راست بر تئوری‌ها و تزهای مخالفین‌شان است.

گناه نوشتن

2006-06-06T15:30:00.000+03:30

یکی از دوستان، جمله‌ای را از یک مجسمه‌ساز بزرگ نقل می‌کرد، به این مضمون که: «فرشته‌ای را در میان یک سنگ اسیر دیدم. آن قدر سنگ را تراشیدم، تا بالاخره او را آزاد ساختم.» من همیشه آرزو داشتم، که چیزی که می‌نویسم، چنین حالتی داشته باشد. اما همواره چیزی که می‌خواسته‌ام بنویسم، اژدهایی بوده که به‌یکباره برافروخته و خشمگین شده و تا آن را ننوشته‌ام، رهای‌ام نساخته است. هیچ وقت از نوشتن احساس خشنودی نکرده‌ام. مرتضا وقتی بحث می‌کردیم، می‌گفت در هنگام بحث مدام احساس می‌کنم چیزی از من کم می‌شود، چیزی در درون‌ام از دست می‌رود؛ اما با این حال گویا مجبور هم هستم. درست مثل صحبتی که «سالینجر» یک جای «ناتور دشت» درباره‌ی مقوله‌ی سکس در دهان یکی از بازیگران داستان‌اش می‌گذارد. «بدیش اینه که آدم در عین اینکه از وجودش ناراحته، نمی‌تونه از کنجکاوی در مورد اون فرار کنه.» یه چیزی توی همین مایه‌ها بود، نمی‌دونم، شاید.
اما به هر حال تازگی‌ها که دارم، آن حس پشیمانی پس از نوشتن را از دست می‌دهم و این گناه هم مثل بقیه دارد می‌شود یک وجه عادی زندگی. و من به زیستن در کنار اژدها عادت کرده‌ام و به او و درخواست‌های‌اش احترام می‌گذارم. البته گاهی هم با هم وارد جنگ می‌شویم. در جنگی نابرابر!
«نفس اژدرهاست او کی مرده است؟ از غم بی‌آلتی افسرده است»
«از "خاموش"- منتقله به بدایت داستان "میرزا حسینعلی" صادق»